Vandaag zijn we weer eens naar het ziekenhuis geweest voor een zenuwonderzoek in Fem haar voet. Dit omdat we alles willen uitsluiten voordat Fem aan haar revalidatietherapie gaat beginnen. De kans bestaat dat het niks oplevert maar omdat we – zoals gezegd – alles willen uitsluiten hebben we ook deze kans aangegrepen. Door middel van stroomstootjes kan men meten of er zenuwen beschadigd zijn en kunnen er vervolgstappen ondernomen worden. Het onderzoek duurde zo’n drie kwartier is was heel bijzonder om te zien. Je hebt geen flauw idee wat die grafieken die je op een monitor voorbij ziet vliegen betekenen maar het schijnt een boel te zeggen.. Nu is het wel zo dat ze niet alles kunnen meten, dus mochten ze niks kunnen vinden dan kan er altijd nog door een pijnbestrijdingsarts een bepaald gedeelte “geblokkeerd” worden..

Volgende week krijgt Fem de uitslag van het onderzoek en ondanks het feit dat de arts al aangaf dat ze geen vreemde dingen zag zijn we toch wel een beetje benieuwd..

Uiteraard moest ik even weten hoe zo’n stroomstootje voelde en dus werd dat ook even op mij getest. Ik moet zeggen: het is geen prettig gevoel en ik had slechts standje 6. De stroomstootjes welke door Fem haar voet en enkel gingen waren standje 50(!) Overigens schijnen mensen die een tatoeage hebben heel erg slecht op deze schokken te reageren.. 

Vandaag hadden we weer een afspraak in het ziekenhuis voor een laatste pijnbestrijding. In tegenstelling tot de vorige keer ging het dit keer wel van een leien dakje(!) De vorige keer was het voor de arts haast niet mogelijk om maar een druppel vloeistof in het gewricht te spuiten. Ditmaal ging dit echter een stuk makkelijker; een hele ampul – voldoende voor twee maanden – heeft de arts in het voetgewricht van Fem kunnen spuiten. Nu is het afwachten wat het middel de aankomende dagen gaat doen. We zijn dan ook enorm benieuwd of het aan gaat slaan of niet. Het inspuiten viel in ieder geval 100% mee.

Opvallend was ook dat de grote teen van Fem in tegenstelling tot de vorige bezoeken veel beweeglijker was. De vorige keren was het niet mogelijk om er ook maar enigszins beweging in te krijgen. Nu ging dit een stuk beter..
De voortekenen zijn dus goed, nu maar hopen dat de pijnbestrijding aanslaat….

Met nog 52 dagen is het aftellen inmiddels voor ons echt begonnen. Helaas werden we vanmiddag weer even met onze beide benen op de grond gezet aangezien we een gesprek hadden met de arts in het ziekenhuis. Daar we eerst nog hoop hadden om als optie voor een prothese te gaan werd deze ons dat vanmiddag ten zeerste afgeraden. Het schijnt dat protheses – hoe “lager” je komt – veel problemen kunnen geven. Een heupprothese schijnt bijna altijd goed te gaan, een knie daarentegen al weer veel minder. Bij een voet kunnen echter veel complicaties als ontstekingen etc. ontstaan. Daarom is een prothese eigenlijk geen optie.

Blijft dus over: vastzetten. Omdat het teengewricht van mij dusdanig is beschadigd zal er tijdens de operatie van volgend jaar een stukje merg uit mijn scheenbeen worden gehaald. Dit stukje merg wordt dan tijdens het vastzetten van het gewricht weer “teruggeplaatst” in mijn teen om zo weer enig levend/gezond weefsel/bot te creëren.

Gezien het nog meer dan honderd dagen (116 om precies te zijn op dit moment) duurt voordat we weer in Nederland zijn, krijg ik 20 december nog een laatste, zwaardere pijnbestrijding in mijn gewricht gespoten. Hopelijk slaat dit wel aan; de vorige pijnbestrijding hielp zo’n drie (!?) dagen.. De medicijnen die ik slikte hebben geen enkel effect meer, waarschijnlijk ben ik daar immuun voor geworden..

Ondanks dat mijn keuze beperkt werd tot slechts één optie was het gesprek toch prettig. Na ons vorige gesprek in Nijmegen was ik toch een beetje gespannen om hetzelfde nog een keer mee te maken. Gelukkig viel het -wat dat betreft – 100% mee: de arts baalt er zelf ook verschrikkelijk van. De complicaties die ik heb zijn volgens hem ook uniek!! Nog nooit eerder heeft hij zoiets meegemaakt.. Wie weet mag ik nog wel een keer een gastrolletje spelen in Grey’s Anatomy :razz:

De afgelopen weken zijn we geregeld (lees: om de week) in het ziekenhuis geweest. Omdat de eerste pijnbestrijding in het gewricht niet aansloeg heeft de arts bij de tweede keer geprobeerd om de sesambeentjes te verdoven. Door de sesambeentjes te verdoven hoopte hij er achter te komen waar de pijn nu precies vandaan komt.

Het middel wat in Fem haar voet werd gespoten zou enkele weken moeten helpen. Helaas bleek het binnen drie dagen al uitgewerkt te zijn; als het überhaupt al heeft gewerkt.. In overleg met de arts hebben we besloten om een second opinion aan te vragen in de Sint Maartenskliniek. Hij heeft inmiddels al een brief geschreven naar een in voeten gespecialiseerde arts. De Sint Maartenskliniek is volgens de site:

“..een ziekenhuis dat als enige in Nederland volledig gespecialiseerd is in houding en beweging. U kunt bij ons terecht voor behandeling van eenvoudige tot zeer complexe aandoeningen op het gebied van orthopedie, reumatologie en revalidatiegeneeskunde.”

Dinsdag heeft Fem een brief gekregen waarin haar werd meegedeeld dat ze haar voor een second opinion gaan oproepen. Wachttijd? 6 tot 12 weken…

Vorige week maandag is Fem naar het ziekenhuis geweest voor een CT-scan van haar voet. Afgelopen maandag zijn we weer naar het ziekenhuis gegaan voor de uitslag. Op de scan was duidelijk te zien dat de botten in haar grote teen in plaats van mooi “afgerond” te zijn enorm gekarteld en gedeukt zijn. Ook was duidelijk te zien dat de plaatsen waar het metaal zat nog lang niet geheeld zijn. Ook lijkt het alsof dat één van de sesambotjes een enorme klap heeft gehad; in plaats van mooi rond te zijn ziet deze eruit alsof er met een hamer op geslagen is. Waarschijnlijk komt dit door de jaren dat ze verkeerd heeft gelopen..

Helaas is het na de scan nog niet duidelijk waar de pijn nu vandaan komt waardoor we besloten hebben het gewricht door middel van een injectie te verdoven. Mocht de pijn nu minder worden dan kan er een diagnose gesteld worden. Mocht de pijn echter aan blijven houden dan zijn bij de volgende afspraak (eind mei) de sesambotjes aan de beurt. Het verdoven van deze botjes is echter veel pijnlijker dan van het gewricht..
Als de pijn van de sesambotjes komt dan betekent dit dat deze verwijderd worden.

Gelukkig is de pijn na de injectie van gisteren wel iets verminderd. Fem gaat er zelf van uit dat de pijn zowel vanuit de sesambotjes als uit het gewricht zelf komt. Gezien de foto’s van de CT-scan lijkt het er op dat ze hierin helaas gelijk heeft. Inmiddels kent ze haar voet wel een “beetje”.. :???:

Mocht de pijn na al deze injecties nog niet verdwijnen dan zijn we verder van huis en blijven er eigenlijk maar drie opties over:
- het compleet vastzetten van de grote teen,
- het plaatsen van een prothese
- pijnbestrijding door middel van injecties

De laatste optie is echter maar tijdelijk; in die zin dat het op een gegeven moment niet meer voldoende is en dus de eerste twee opties overblijven..
Als de pijnbestrijding goed aanslaat dan zullen we hier de rest van het jaar en het eerste kwartaal van het volgende jaar gebruik van blijven maken. Na onze reis door Nieuw Zeeland zullen we dan opnieuw de situatie bekijken en waarschijnlijk kiezen voor een prothese. De keuze voor een prothese is misschien de meest drastische die er is maar het verzekerd je wel van minimaal tien jaar pijnvrij lopen. Na die periode zien we dan wel weer hoe het met de techniek staat :neutral:

Is pijnbestrijding echter niet voldoende dan kon die prothese echter wel eens sneller komen dan verwacht en gepland. Uiteraard gaan we hierin niet over één nacht ijs en zullen we samen met de chirurg moeten bekijken hoe we dit gaan aanpakken. Ook zal een second-opinion dan een noodzaak zijn.

We zijn nu precies een week verder. Het verband is er nu definitief af en de wond lijkt goed te genezen. Bewegen (lees: (kruk)lopen) is nog enorm vermoeiend maar dat is niet meer dan logisch; je moet met veel meer dingen rekening houden dan als je “gewoon” kunt lopen.
Als je de foto’s zo naast elkaar zet dan kun je wel zien dat het langzaam maar zeker aan het genezen is. Het gaat nog niet zo hard als dat we zouden willen maar het gaat met de dag iets beter. De koude voet blijft ‘s avonds terugkomen maar we verwachten dat die de aankomende week ook wel verdwijnt. Volgende week maandag moet Fem weer naar het ziekenhuis en dan zullen we horen hoe het er echt voor staat.

Om een indruk te geven hoe de voet er nu uit ziet:

klik op de foto voor een vergroting

De eerste nacht zit er op (al een tijdje ) Gelukkig ging deze veel beter dan verwacht. Fem heeft nog wel een beetje onrustig geslapen maar al met al mogen we niet klagen. Gelukkig ben ik vandaag nog vrij zodat ik haar vandaag nog zoveel mogelijk kan helpen. Zo heeft ze vanmorgen in ieder geval even kunnen douchen. Omdat ze nog niet kan staan moest dit weer met ons bekende krukje…
Pijn heeft ze wel maar gelukkig niet zo heel veel. Ook van de ruggeprik heeft ze geen last, sterker nog: ze is er helemaal lyrisch over
Overmorgen mag het verband eraf maar we zijn nu al erg benieuwd hoe de “schade” eruit ziet..

6:50
Snel nog ff een slappe thee naar binnenwerken aangezien er na zeven uur niet meer gegeten en gedronken mag worden. Om negen uur worden we verwacht in het ziekenhuis.

8:45
Na het gebruikelijke praatje en de even zo gebruikelijke trombosespuit is het wachten… We hebben goede hoop zo aan de beurt te zijn; de eerste bij Fem op de kamer moest al om zeven uur aanwezig zijn.

11:25
Eindelijk! Fem mag zich om gaan kleden. Over enkele minuten zal ze worden opgehaald door haar persoonlijke chauffeur

13:10
Na dik anderhalf uur wordt Fem de kamer weer opgereden. Het grote verschil met vorig jaar is dat ze nu met een big smile en met een boel praatjes in bed zit. Ook heeft ze een potje bij zich met het materiaal wat enkele uren geleden nog in haar voet zat:

16:15
Na geplast te hebben mogen we dan eindelijk naar huis. In tegenstelling tot vorig jaar heeft Fem opvallend weinig pijn. Het kan ook door de pijnstillers komen maar de operatie is veel minder zwaar geweest.

16:45
We zijn eindelijk thuis
Uiteraard hebben we meteen een foto gemaakt van de voet en het materiaal. De voet ziet er niet zo heel gehavend uit (al kun je dat niet echt goed zien door het verband) en gelukkig steken er geen ijzeren pinnen uit!!

17:50
Tot nu toe is de dag ons meegevallen. Ik zal zo mijn kookkunsten eens aanspreken en even het avondeten in elkaar flansen. Hopelijk kan Fem een beetje eten. We zullen zien hoe het vannacht gaat…..