Het waren zware maanden voor Fem maar het einde van de revalidatie is in zicht! Na maanden van rugklachten, opnieuw leren lopen, zitten en staan, heeft ze vorige week bericht gehad dat 24 juni haar laatste revalidatie dag is. Nu moeten we niet met z’n allen verwachten dat ze de nieuwe Haile Gebreselassie is; ze blijft een handicap houden. Bepaalde dingen zoals het lange afstandslopen als Haile zal dus niet meer kunnen..

Maar het einde is in zicht. Het traject waar ze bij de Maartenskliniek is ingegaan heeft haar geleerd om om te gaan met haar handicap. Het klinkt en staat nog steeds heel raar: handicap… Vooral in het begin van de revalidatie was het erg wennen dat de artsen het gewoon handicap noemden. Naar verloop van tijd begon het te “wennen”. Als je goed nagaat is het vreemd dat we het zelf niet eerder een handicap (durfden) te noemen/noemden. Als je echter al twee(!) jaar in de ziektewet zit, mag je het denk ik wel een handicap noemen, het is tenslotte een beperking..

Nu het einde in zicht is proberen we langzaam aan weer de draad op te pakken. Omdat revalideren simpelweg meer is dan 2 a 3 keer in de week naar Nijmegen rijden stonden de artsen het niet toe dat Fem weer aan het werk zou gaan. Achteraf kunnen we zeggen dat ze daar meer dan 100% gelijk in hadden en we zijn dan ook blij dat we hun advies hebben opgevolgd.

Ondanks dat Fem best wel weer graag aan het werk zou willen gaan is dat echter op dit moment nog niet aan de orde. En ondanks dat de revalidatie goed verloopt is ze toch voor de volle 100% afgekeurd. Op dit moment is ze dus nog afgekeurd tot Oktober van dit jaar..

Met het einde dus in zicht en met de vakantie in aantocht is het dus alleen nog het wachten op het echte goed weer! Binnenkort gaan we echter eerst weer eens lekker op vakantie. De afgelopen 6 maanden waren toch behoorlijk heftig en we vonden het tijd om eens rustig de boel op een rijtje te zetten. De laatste keer dat we op vakantie zijn geweest is al weer een flink aantal jaren geleden. De vakantie zal een andere dimensie krijgen nu we niet meer zomaar alles kunnen doen op het fysieke vlak. We hebben echter goede hoop en het weer voor de aankomende weken ziet er goed uit! Daarbij komt dat Castellane een hartstikke leuk plaatsje in de Verdon is. We hebben er in ieder geval veel zin in!

Mijn eerste 2 weken revalidatie zijn vandaag een feit. Op dit moment ga ik 2 dagen in de week richting Nijmegen om te revalideren. Na de voorjaarsvakantie komt er nog een halve dag revalidatie bij, dan ga ik deelnemen aan een beweeg – belastbaarheid groep  met een duur van 10 weken. Verder bezoek ik nu iedere week de ergotherapeut, fysiotherapeut, maatschappelijk werker en de beweegagoog.

Lees meer…

Vandaag beginnen we dan eindelijk met het revalidatieproces. De afgelopen twee weken hebben we al twee voorbereidende gesprekken gehad maar vandaag gaat het dan toch echt gebeuren! Vorige week vrijdag kregen we te horen dat er deze week gestart zou worden met de therapie. Voor vandaag staat fysio en ergo-therapie op het programma. Voor aanstaande donderdag hebben we onder andere de bewegingsagoog en de maatschappelijk werker op de kaart staan. De aankomende vier maanden ben ik dus zo’n twee tot drie keer in de week hard in Nijmegen aan de werk om aan mijn herstel te werken.

Ik heb er ontzettend veel zin in!

Gisteren zijn we weer richting Nijmegen gegaan waar Fem weer in de Sint Maartenskliniek werd verwacht voor het al eerder beschreven intake gesprek. Verdeeld over de hele dag had ze verschillende onderzoeken. Zo moest ze wederom een vragenlijst invullen, had ze een gesprek met een psycholoog en is ze door de mangel gehaald door een fysiotherapeut. Vooral de fysio gaf aan dat er nogal een boel zaken niet in orde zijn: zo is Fem haar houding verkeerd, zit er iets niet goed in haar knie en rug, loopt ze niet goed, is de afwikkeling niet goed, zijn haar enkels niet ok en klopt de stand van haar voet en teen niet..

Lees meer…

De afgelopen weken waren weer zeer bewogen. We hebben weer een boel meegemaakt en zijn van de ene verbazing in de andere gevallen..

Fem is inmiddels meerder keren naar de Arbo-arts geweest en hij vindt dat het niet mogelijk is dat Fem weer aan het werk gaat. Echter, afgelopen week moesten we naar het UWV… Daar hebben we weer een gesprek gehad wat ons beide bijna van de stoel deed vallen..

Lees meer…

Zoals we vorige week al schreven staan we op de wachtlijst van de Sint Maartenskliniek in Nijmegen. Afgelopen zaterdag lag er tot onze grote verbazing een envelop op de mat. 5 Augustus hebben we dan eindelijk de second opinion waar we al zo lang op (hebben) zitten te wachten!

Het was een tijdje stil voor wat betreft de voet maar eindelijk is er eens goed nieuws te melden!

Gezien het gedaalde vertrouwen (lees: geen vertrouwen) in onze huidige arts hebben we hem om een verwijzing gevraagd voor de Sint Maartens kliniek in Nijmegen. Zoals we hier al eerder schreven zitten dé voetexperts daar. Omdat hier de experts zitten zijn de wachtlijsten natuurlijk gigantisch. Op het moment van “aanmelding” bleek dit ook voor ons zo te zijn: zes maanden! Inmiddels is er een patiëntenstop voor twee maanden aangekondigd.

Tot onze grote verbazing kreeg Fem deze week een telefoontje van de kliniek met de mededeling dat haar behandelend arts eerst vijf weken op vakantie gaat maar dat als hij weer terug is, zij (een van) de eerste is die aan de beurt is! Dus in plaats van Oktober wordt het nu Augustus! Toch nog een kleine meevaller en hopelijk eindelijk het einde van Fem haar lijdensweg… Ongeacht of er nu een oplossing komt; we hopen toch antwoorden te krijgen.

Tja… En daar zaten mijn vader en ik dan op woensdagmiddag in de Sint Maartenskliniek in Nijmegen. Eenmaal aangekomen kregen we de eerste tegenvaller al te verwerken: de dokter waar ik de second opinion mee zou hebben, bleek op vakantie te zijn… Een fikse tegenvaller dus aangezien mijn vader hem nog kende uit de tijd dat hij nog in het Militair Hospitaal in Utrecht werkte…

Ik bleek dus een gesprek te hebben met de directe collega van Louwrense en hij schijnt evenveel verstand van zere voeten te hebben.. Helaas bleek hij – zoals wel meer artsen – redelijk contact gestoord en arrogant te zijn en het werd dan ook geen prettig gesprek. Sterker nog: het had wel wat weg van een kruisverhoor.. Het werd niet op prijs gesteld als ik zelf wat uit probeerde te leggen; vragen moesten over het algemeen met ja en nee beantwoord worden. Ook een grapje van mijn vader werd niet echt op prijs gesteld.

Na even aan mijn voet te hebben gewrikt is hij de foto’s gaan bekijken en al snel was de conclusie hetzelfde als die we al in Zutphen te horen hadden gekregen: vastzetten. Een prothese is uitgesloten evenals andere behandelingen. De enige keuzes die ik nog heb zijn: laat ik me wel of niet opereren en waar gaat dit gebeuren…

Een nog grotere teleurstelling is het feit dat er geen pijnbestrijding mogelijk is in verband met de eventuele operatie van volgend jaar. Dit betekent dat ik in Nieuw Zeeland gewoon door moet gaan met het slikken van mijn medicijnen en dat we bepaalde stukken van onze geplande route moeten wijzigen…

Na dit korte maar zeer duidelijke gesprek gingen we met een k*t-gevoel richting huis. Ondanks dat ik er wel rekening mee had gehouden dat ik weinig tot geen keus zou hebben viel de eindconclusie toch wel bitter tegen. Het enige positieve wat ik aan dit gesprek heb overgehouden is het cd-tje met alles röntgenfoto’s en CT-scans van mijn voet:

Zoals je op de bovenstaand foto kunt zien, zitten er tussen het eerste gewricht van mijn grote teen aan mijn rechtervoet (voor de kijkers links) enkele witte stukjes. Dit is zwevend kraakbeen en zal verwijderd moeten worden. Verder zijn de botten in mijn grote teen “redelijk” gehavend in vergelijking tot die in mijn linker. Met het vastzetten van de teen zal – als het goed is – een groot gedeelte van de pijn verdwijnen. Helemaal pijnvrij zijn schijnt er niet in te zitten. Een nog grotere ramp is het feit dat je niet meer de schoenen kunt dragen die je graag zou willen dragen en dat er aanpassingen aan de schoenen gedaan moeten worden om het zogenaamde afwikkelen van de voet makkelijker te maken (toch een klein lichtpuntje aangezien mijn vader schoenmaker is). Ook zal het hoogstwaarschijnlijk niet meer zo makkelijk zijn om in de toekomst weer lange boswandelingen etc. te maken…

Mijn eigen eindconclusie: laten bezinken en na nog een gesprek met de arts in Zutphen een goede beslissing proberen te maken… (voor zover je van een goede beslissing kunt spreken)