Het waren zware maanden voor Fem maar het einde van de revalidatie is in zicht! Na maanden van rugklachten, opnieuw leren lopen, zitten en staan, heeft ze vorige week bericht gehad dat 24 juni haar laatste revalidatie dag is. Nu moeten we niet met z’n allen verwachten dat ze de nieuwe Haile Gebreselassie is; ze blijft een handicap houden. Bepaalde dingen zoals het lange afstandslopen als Haile zal dus niet meer kunnen..

Maar het einde is in zicht. Het traject waar ze bij de Maartenskliniek is ingegaan heeft haar geleerd om om te gaan met haar handicap. Het klinkt en staat nog steeds heel raar: handicap… Vooral in het begin van de revalidatie was het erg wennen dat de artsen het gewoon handicap noemden. Naar verloop van tijd begon het te “wennen”. Als je goed nagaat is het vreemd dat we het zelf niet eerder een handicap (durfden) te noemen/noemden. Als je echter al twee(!) jaar in de ziektewet zit, mag je het denk ik wel een handicap noemen, het is tenslotte een beperking..

Nu het einde in zicht is proberen we langzaam aan weer de draad op te pakken. Omdat revalideren simpelweg meer is dan 2 a 3 keer in de week naar Nijmegen rijden stonden de artsen het niet toe dat Fem weer aan het werk zou gaan. Achteraf kunnen we zeggen dat ze daar meer dan 100% gelijk in hadden en we zijn dan ook blij dat we hun advies hebben opgevolgd.

Ondanks dat Fem best wel weer graag aan het werk zou willen gaan is dat echter op dit moment nog niet aan de orde. En ondanks dat de revalidatie goed verloopt is ze toch voor de volle 100% afgekeurd. Op dit moment is ze dus nog afgekeurd tot Oktober van dit jaar..

Met het einde dus in zicht en met de vakantie in aantocht is het dus alleen nog het wachten op het echte goed weer! Binnenkort gaan we echter eerst weer eens lekker op vakantie. De afgelopen 6 maanden waren toch behoorlijk heftig en we vonden het tijd om eens rustig de boel op een rijtje te zetten. De laatste keer dat we op vakantie zijn geweest is al weer een flink aantal jaren geleden. De vakantie zal een andere dimensie krijgen nu we niet meer zomaar alles kunnen doen op het fysieke vlak. We hebben echter goede hoop en het weer voor de aankomende weken ziet er goed uit! Daarbij komt dat Castellane een hartstikke leuk plaatsje in de Verdon is. We hebben er in ieder geval veel zin in!

Mijn eerste 2 weken revalidatie zijn vandaag een feit. Op dit moment ga ik 2 dagen in de week richting Nijmegen om te revalideren. Na de voorjaarsvakantie komt er nog een halve dag revalidatie bij, dan ga ik deelnemen aan een beweeg – belastbaarheid groep  met een duur van 10 weken. Verder bezoek ik nu iedere week de ergotherapeut, fysiotherapeut, maatschappelijk werker en de beweegagoog.

Lees meer…

Vandaag beginnen we dan eindelijk met het revalidatieproces. De afgelopen twee weken hebben we al twee voorbereidende gesprekken gehad maar vandaag gaat het dan toch echt gebeuren! Vorige week vrijdag kregen we te horen dat er deze week gestart zou worden met de therapie. Voor vandaag staat fysio en ergo-therapie op het programma. Voor aanstaande donderdag hebben we onder andere de bewegingsagoog en de maatschappelijk werker op de kaart staan. De aankomende vier maanden ben ik dus zo’n twee tot drie keer in de week hard in Nijmegen aan de werk om aan mijn herstel te werken.

Ik heb er ontzettend veel zin in!

Gisteren zijn we weer richting Nijmegen gegaan waar Fem weer in de Sint Maartenskliniek werd verwacht voor het al eerder beschreven intake gesprek. Verdeeld over de hele dag had ze verschillende onderzoeken. Zo moest ze wederom een vragenlijst invullen, had ze een gesprek met een psycholoog en is ze door de mangel gehaald door een fysiotherapeut. Vooral de fysio gaf aan dat er nogal een boel zaken niet in orde zijn: zo is Fem haar houding verkeerd, zit er iets niet goed in haar knie en rug, loopt ze niet goed, is de afwikkeling niet goed, zijn haar enkels niet ok en klopt de stand van haar voet en teen niet..

Lees meer…

Morgen gaat eindelijk het verband verwijderd worden en krijg Fem gips. De afgelopen twee weken vielen ons allebei 100% mee in verhouding tot de vorige twee operaties. De eerste 48 uur na de operatie waren erg zwaar voor Fem. Om die reden had ze dan ook besloten om de eerste nacht in het ziekenhuis te blijven. Het mocht echter niet echt baten: de verdoving begon tegen een uur of zeven ‘s avonds uit te werken en de pijn kwam dus al weer snel. Een morfinespuit hielp helaas niet.. Sterker nog: die nacht heeft ze geen oog dichtgedaan en heeft ze elk uur van de klok gezien omdat ze moest overgeven. Ondanks dit heeft ze de afgelopen weken gelukkig toch goed kunnen slapen. Morgen krijgt ze dus zoals gezegd gips en is ze iets mobieler. Nadeel van het gips is dat ze er zo’n drie maanden mee moet doen alvorens ze kan beginnen met revalideren.