De afgelopen week zijn Maurice en ik eens een avondje wezen barbeelvissen op de IJssel. Mede door het mooie weer lag de IJssel er erg goed bij. Nadat Maurice eerst al twee barbelen had gevangen was het eindelijk mijn beurt:

Barbus Barbus

8 pond, 74 cm

Met een dikke 8 pond en zo’n 74 centimeter toch een fantastische vis om de avond mee af te sluiten.

Dit smaakt naar meer!

Op naar de 30! Vandaag wordt Fem al weer 29 jaartjes jong. Meis, van harte gefeliciteerd!

Fem - 29 Jaar

Met de recente overstromingen in Frankrijk leek het er even op dat onze vakantie op de tocht kwam te staan. Gelukkig is het weer in Frankrijk de afgelopen dagen verbeterd en ook de verwachtingen voor de aankomende weken zijn hoopvol. Nu heeft het gebied waar wij deze week heen gaan sowieso niet zo veel te lijden gedad van de zware regenval maar we hielden er uit – ethische – overwegingen toch al rekening mee dat we op zoek naar een alternatief zouden moeten.

Inmiddels is afgelopen vrijdag onze vakantie “officieel” begonnen en gaan we aan het eind van deze week richting Frankrijk. Gisteren stond er echter eerst al een tripje naar Texel op de planning. Voor zijn 60e verjaardag hebben we Bennie een vliegles cadeau gegeven en gisteren was het dan zo ver. We hadden gekozen om dit op Texel plaats te laten vinden. Teuge zou ook een optie geweest zijn maar Texel is toch “specialer” voor de familie Benerink. Met de vliegles had Bennie de keuze om of zelf het vliegtuig te besturen of om er alleen naast te gaan zitten. Gelukkig koos hij voor de eerste optie

Lees meer…

Het waren zware maanden voor Fem maar het einde van de revalidatie is in zicht! Na maanden van rugklachten, opnieuw leren lopen, zitten en staan, heeft ze vorige week bericht gehad dat 24 juni haar laatste revalidatie dag is. Nu moeten we niet met z’n allen verwachten dat ze de nieuwe Haile Gebreselassie is; ze blijft een handicap houden. Bepaalde dingen zoals het lange afstandslopen als Haile zal dus niet meer kunnen..

Maar het einde is in zicht. Het traject waar ze bij de Maartenskliniek is ingegaan heeft haar geleerd om om te gaan met haar handicap. Het klinkt en staat nog steeds heel raar: handicap… Vooral in het begin van de revalidatie was het erg wennen dat de artsen het gewoon handicap noemden. Naar verloop van tijd begon het te “wennen”. Als je goed nagaat is het vreemd dat we het zelf niet eerder een handicap (durfden) te noemen/noemden. Als je echter al twee(!) jaar in de ziektewet zit, mag je het denk ik wel een handicap noemen, het is tenslotte een beperking..

Nu het einde in zicht is proberen we langzaam aan weer de draad op te pakken. Omdat revalideren simpelweg meer is dan 2 a 3 keer in de week naar Nijmegen rijden stonden de artsen het niet toe dat Fem weer aan het werk zou gaan. Achteraf kunnen we zeggen dat ze daar meer dan 100% gelijk in hadden en we zijn dan ook blij dat we hun advies hebben opgevolgd.

Ondanks dat Fem best wel weer graag aan het werk zou willen gaan is dat echter op dit moment nog niet aan de orde. En ondanks dat de revalidatie goed verloopt is ze toch voor de volle 100% afgekeurd. Op dit moment is ze dus nog afgekeurd tot Oktober van dit jaar..

Met het einde dus in zicht en met de vakantie in aantocht is het dus alleen nog het wachten op het echte goed weer! Binnenkort gaan we echter eerst weer eens lekker op vakantie. De afgelopen 6 maanden waren toch behoorlijk heftig en we vonden het tijd om eens rustig de boel op een rijtje te zetten. De laatste keer dat we op vakantie zijn geweest is al weer een flink aantal jaren geleden. De vakantie zal een andere dimensie krijgen nu we niet meer zomaar alles kunnen doen op het fysieke vlak. We hebben echter goede hoop en het weer voor de aankomende weken ziet er goed uit! Daarbij komt dat Castellane een hartstikke leuk plaatsje in de Verdon is. We hebben er in ieder geval veel zin in!

Afgelopen week was het weer bijzonder druk. Maandag zijn we weer eens samen in Nijmegen geweest, dit keer voor Fem haar rug.. Het ging zo verschrikkelijk goed dat we as. maandag weer mogen…

Woensdag stond in het teken van het UWV. Fem is vanaf nu officieel (tijdelijk) arbeidsongeschikt. Met andere woorden: ze komt in aanmerking voor een WIA. Gelukkig hebben we wel het idee dat de revalidatietherapie goed aanslaat en dus hebben we tijdelijk dan ook tussen haakjes gezet. Helaas is het de laatste tijd haar rug die opspeelt, maar dat is op zich wel logisch aangezien ze opnieuw heeft leren lopen, zitten, liggen. De verwachting is dus dat het tijdelijk is en dat ze straks weer gerust aan het werk kan.

Zoals gezegd moeten we dus as. maandag (26 april) weer naar het ziekenhuis voor een volgend onderzoek. ‘s Ochtends staat eerst nog even een bezoekje aan het ziekenhuis in Zutphen voor mezelf op het programma. Tijdens het harlopen drie weken geleden kreeg ik plotseling vervelende “steek” in mijn linkerknie. De volgende ochtend kon ik tot mijn grote verbazing de knie nauwelijks belasten en dus moest ik zittend de trap af… Grappige was dat de knie niet dik of opgezwollen was en ook niet warm of iets dergelijks. Dus na een bezoekje aan de dokter leek het hem beter om even door te gaan naar de ortopheed.. We zijn benieuwd. De vorige knie operatie kostte me (in 2006) gelukkig maar twee weken. Het vervelende van dit alles is nog wel dat gewoon belasten geen probleem is, hardlopen wil echter niet

Nu gaan we eerst van het heerlijke weer genieten aankomend weekend!!

Croissant, vin, paturain, baguette et les montagnes c’est la France !!
vertaling; croissantje, wijntje, paturain, stokbrood en de bergen dat is Frankrijk !!

Na 2 jaar vonden wij het weer eens tijd voor VAKANTIE !! En na een avondje surfen hebben wij een leuke camping gevonden in het hartje van de Provence, Gorges du Verdon. We zitten dichtbij het plaatsje Castellane, zo’n 1300 kilometer van Zutphen.

We hebben hier voor een weekje een leuke chalet tot onze beschikking op een gezellige camping midden in de natuur.

Rondom de camping vind je de magie van de Verdon en zijn meren Chaudanne en Castillon. En dus ook alle wild wateractiviteiten en wandelmogelijkheden hebben we binnen handbereik. We kunnen dus tegen die tijd mooi eens kijken hoe goed ik mijn best heb gedaan bij mijn revalidatie, best spannend!

We vertrekken 24 of 25 juni en komen 4 of 5 juli weer thuis. Dit betekent dus dat we Def z’n verjaardag lekker in Frankrijk vieren.

Wie nieuwsgierig is en wil zien op welke camping we zitten: www.camping-la-ferme.com

Een paar sfeerfoto’s van de camping en omgeving:

Vandaag, precies 5 jaar nadat we verkering  kregen hebben we elkaar het ja-woord gegeven in het stadhuis van Zutphen! Vanaf vandaag mogen we elkaar dus man en vrouw noemen!

Vanochtend om 08.00 uur stond Gertjan al bij ons aan de deur, en een kwartiertje later kwamen Bennie en Margje binnen. Tegen half negen waren Maurice en Karin ook binnen, en na een bakkie koffie zijn we samen richting het stadhuis gelopen.

Omdat de vrouw van de burgerlijke stand al op een zaterdagochtend bij ons langs was geweest voor een kennismakingsgeprek wist ze een boel over ons te vertellen. Ze had er een flink verhaal van gemaakt want zo kwamen zelfs Torenstad, kleuren in huis en leven, dieren ter sprake. Tevens had ze het over de elementen water, vuur, aarde en lucht. Een heel verhaal dus, maar ze deed het erg leuk!

Nadat we allebei JA op de vraag: “Neem jij Deflin Huzen/Femke Benerink tot jouw wettelijk geregistreerde partner” hadden gezegd, werd het, nadat wij onze handtekeningen hadden gezet, tijd voor de getuigen om in actie te komen en ook hun handtekening te zetten. Bennie en Margje voor Fem, Maurice en Gertjan voor Def. Dit alles onder het filmend oog van Karin

Na een klein(!) half uurtje stonden we dus weer in de vrieskou, met ons trouwboekje, in de wetenschap dat nu als man en vrouw door het leven gaan! Onderweg door de stad werden we ook nog eens als echt bruidspaar bekogeld(!) met zilvervliesrijst (het moet wel gezond zijn..) Want als “verrassing” hadden Bennie en Margje nog een prachtige bruidstaart geregeld. Deze moesten we echter nog wel even ophalen bij de bakker. Onder het genot van champagne, hebben we een aardige poging gedaan om deze op te eten.. We zijn hier niet helemaal in geslaagd – ondanks de twee enorme stukken van Gertjan – want hij was, zoals Bennie zou zeggen: “Best machtig”

Tegen een uur of twaalf hebben we nog een aardige lunch laten aanrukken, zodat iedereen weer met een volle maag de koude kon trotseren. Als enorme klap op de vuurpijl zijn we ‘s avonds, romantisch als we zijn, een pizza (calzone uiteraard) wezen happen bij Efeze… Hahahaha

Als man en vrouw willen we tenslotte iedereen bedanken voor de gezelligheid en uiteraard de handtekeningen!

Deflin & Femke Huzen-Benerink

Mijn eerste 2 weken revalidatie zijn vandaag een feit. Op dit moment ga ik 2 dagen in de week richting Nijmegen om te revalideren. Na de voorjaarsvakantie komt er nog een halve dag revalidatie bij, dan ga ik deelnemen aan een beweeg – belastbaarheid groep  met een duur van 10 weken. Verder bezoek ik nu iedere week de ergotherapeut, fysiotherapeut, maatschappelijk werker en de beweegagoog.

Lees meer…