Gisteren zijn we weer richting Nijmegen gegaan waar Fem weer in de Sint Maartenskliniek werd verwacht voor het al eerder beschreven intake gesprek. Verdeeld over de hele dag had ze verschillende onderzoeken. Zo moest ze wederom een vragenlijst invullen, had ze een gesprek met een psycholoog en is ze door de mangel gehaald door een fysiotherapeut. Vooral de fysio gaf aan dat er nogal een boel zaken niet in orde zijn: zo is Fem haar houding verkeerd, zit er iets niet goed in haar knie en rug, loopt ze niet goed, is de afwikkeling niet goed, zijn haar enkels niet ok en klopt de stand van haar voet en teen niet..

Zoals je ziet is er nogal wat ruimte voor verbetering . De hele dag gisteren was nogal confronterend. In de zogenaamde “huiskamer” komen mensen die in therapie zijn. Opvallend om te zien was dat de meeste mensen 1 of beide benen missen. Dit drukte ons direkt met de neus op de feiten. In een normaal ziekenhuis zie je deze dingen toch minder is onze mening en ervaring.

Tegen een uur of drie was Fem klaar en na al deze tests zijn de artsen in overleg gegaan. Per geval (in Fem haar groepje zaten nog enkele andere personen) wordt bekeken of men je kan helpen of niet. Mochten ze je niet kunnen helpen dan krijg je toch nog een advies voor een vervolgtraject. Erg goed geregeld dus. Aan het eind van de dag, na het evalueren, belt een van de artsen je op met de uitslag.

Om kwart over zeven ging Fem haar telefoon en was het zo ver. Omdat we toch een aantal confronterende dingen hebben gezein was Fem toch wel een beetje zenuwachtig. Zeker gezien het feit dat we mensen zagen in rolstoelen en zonder benen lijkt het alsof je eigen klachten niks voorstellen. Dit is echter ook een van de grote nadelen van (een soort van) dystrofie. In Fem haar geval zie je niks aan de buitenkant.  Dit is ontzettend frustrerend want het moment dat je in een rolstoel of gips zit lijkt het allemaal een stuk erger.

Gelukkig had de kliniek erg goed nieuws: vanaf begin januari gaat Fem in therapie!  Dit houdt in dat ze zo’n drie (!) keer in de week naar Nijmegen moet om daar geholpen te gaan worden. De therapie is verdeeld over de gehele dag. Naar aanleiding van haar tests gisteren krijgt ze een volledig rapport. Mede aan de hand van dat rapport wordt er een traject opgesteld. Voordat ze met theraphie gaat beginnen moeten we nog tweemaal naar Nijmegen. Ze heeft hier onder andere nog een gesprek met een ergotherapeut.

Eindelijk schijnt er weer een beetje licht aan het eind van de tunnel. Zeker ook omdat die idioten en kwakzalvers van het UWV bedacht hebben dat Fem weer voor de volle 100% belastbaar is en dus wel weer aan het werk kan..

Tenslotte krijgt je vandaag ook nog eens de uitslag van het zenuwonderzoek van afgelopen week. We zijn benieuwd, al verwachten we er weinig van, wat daar uit gaat komen..