Mijn eerste 2 weken revalidatie zijn vandaag een feit. Op dit moment ga ik 2 dagen in de week richting Nijmegen om te revalideren. Na de voorjaarsvakantie komt er nog een halve dag revalidatie bij, dan ga ik deelnemen aan een beweeg – belastbaarheid groep  met een duur van 10 weken. Verder bezoek ik nu iedere week de ergotherapeut, fysiotherapeut, maatschappelijk werker en de beweegagoog.

Lees meer…

Vandaag beginnen we dan eindelijk met het revalidatieproces. De afgelopen twee weken hebben we al twee voorbereidende gesprekken gehad maar vandaag gaat het dan toch echt gebeuren! Vorige week vrijdag kregen we te horen dat er deze week gestart zou worden met de therapie. Voor vandaag staat fysio en ergo-therapie op het programma. Voor aanstaande donderdag hebben we onder andere de bewegingsagoog en de maatschappelijk werker op de kaart staan. De aankomende vier maanden ben ik dus zo’n twee tot drie keer in de week hard in Nijmegen aan de werk om aan mijn herstel te werken.

Ik heb er ontzettend veel zin in!

Gisteren zijn we weer richting Nijmegen gegaan waar Fem weer in de Sint Maartenskliniek werd verwacht voor het al eerder beschreven intake gesprek. Verdeeld over de hele dag had ze verschillende onderzoeken. Zo moest ze wederom een vragenlijst invullen, had ze een gesprek met een psycholoog en is ze door de mangel gehaald door een fysiotherapeut. Vooral de fysio gaf aan dat er nogal een boel zaken niet in orde zijn: zo is Fem haar houding verkeerd, zit er iets niet goed in haar knie en rug, loopt ze niet goed, is de afwikkeling niet goed, zijn haar enkels niet ok en klopt de stand van haar voet en teen niet..

Lees meer…

Vandaag zijn we weer eens naar het ziekenhuis geweest voor een zenuwonderzoek in Fem haar voet. Dit omdat we alles willen uitsluiten voordat Fem aan haar revalidatietherapie gaat beginnen. De kans bestaat dat het niks oplevert maar omdat we – zoals gezegd – alles willen uitsluiten hebben we ook deze kans aangegrepen. Door middel van stroomstootjes kan men meten of er zenuwen beschadigd zijn en kunnen er vervolgstappen ondernomen worden. Het onderzoek duurde zo’n drie kwartier is was heel bijzonder om te zien. Je hebt geen flauw idee wat die grafieken die je op een monitor voorbij ziet vliegen betekenen maar het schijnt een boel te zeggen.. Nu is het wel zo dat ze niet alles kunnen meten, dus mochten ze niks kunnen vinden dan kan er altijd nog door een pijnbestrijdingsarts een bepaald gedeelte “geblokkeerd” worden..

Volgende week krijgt Fem de uitslag van het onderzoek en ondanks het feit dat de arts al aangaf dat ze geen vreemde dingen zag zijn we toch wel een beetje benieuwd..

Uiteraard moest ik even weten hoe zo’n stroomstootje voelde en dus werd dat ook even op mij getest. Ik moet zeggen: het is geen prettig gevoel en ik had slechts standje 6. De stroomstootjes welke door Fem haar voet en enkel gingen waren standje 50(!) Overigens schijnen mensen die een tatoeage hebben heel erg slecht op deze schokken te reageren.. 

De afgelopen weken waren weer zeer bewogen. We hebben weer een boel meegemaakt en zijn van de ene verbazing in de andere gevallen..

Fem is inmiddels meerder keren naar de Arbo-arts geweest en hij vindt dat het niet mogelijk is dat Fem weer aan het werk gaat. Echter, afgelopen week moesten we naar het UWV… Daar hebben we weer een gesprek gehad wat ons beide bijna van de stoel deed vallen..

Lees meer…

Het was een tijdje stil voor wat betreft de voet maar eindelijk is er eens goed nieuws te melden!

Gezien het gedaalde vertrouwen (lees: geen vertrouwen) in onze huidige arts hebben we hem om een verwijzing gevraagd voor de Sint Maartens kliniek in Nijmegen. Zoals we hier al eerder schreven zitten dé voetexperts daar. Omdat hier de experts zitten zijn de wachtlijsten natuurlijk gigantisch. Op het moment van “aanmelding” bleek dit ook voor ons zo te zijn: zes maanden! Inmiddels is er een patiëntenstop voor twee maanden aangekondigd.

Tot onze grote verbazing kreeg Fem deze week een telefoontje van de kliniek met de mededeling dat haar behandelend arts eerst vijf weken op vakantie gaat maar dat als hij weer terug is, zij (een van) de eerste is die aan de beurt is! Dus in plaats van Oktober wordt het nu Augustus! Toch nog een kleine meevaller en hopelijk eindelijk het einde van Fem haar lijdensweg… Ongeacht of er nu een oplossing komt; we hopen toch antwoorden te krijgen.

Woensdag 1 oktober was het eindelijk zover… Eindelijk zou dan het gips eraf gehaald worden. Dat we er zin in hadden werd wel duidelijk toen we bij het ziekenhuis aan kwamen, merkten we dat we helemaal geen portemonnee bij ons hadden.. Aangezien je nog steeds moet betalen voor een parkeerkaart is dat best vervelend. Omdat je tegenwoordig ook nog eens volgens het “supermarkt-karretjes-principe” moet betalen voor een rolstoel konden we ook nog eens op zoek gaan naar een rolstoel.. Nou ja rolstoel.. De rolstoel die we hadden gevonden was eigenlijk niet meer dan een stoel op een plaat met hout met daaronder zwenkwieltjes.. Tot onze grote verbazing reed het ding uitermate goed, beter dan de rolstoelen die je normaal gesproken aantreft in het ziekenhuis. Een aanrader dus! Eenmaal aangekomen bij de poli, bleek dat we onderweg ook nog eens ons ponsplaatje waren verloren.. Gelukkig kon ook dat de pret niet bederven!

Als eerste stond op het programma: de gipskamer. Slechts enkele minuten had de man met de zaag nodig om het gips te verwijderen! Wat overbleef was een klein, wit voetje met heel veel vel en een korte ”grote” teen. Het resultaat mocht er gelukkig zijn: het litteken is goed genezen en is zelfs kleiner geworden, en de grote teen staat kaarsrecht!

Onze volgende stop was de röntgen-afdeling. Tot ons grote genoegen kon je hier een kanon afvuren; er was helemaal niemand! Na al deze voortvarendheid kwam er echter bij de arts de klad erin.. De beste man had een uitloop van zo’n 50 minuten en dat is best lang; vooral als je de vorige keren alle roddelblaadjes al hebt gelezen…

Gelukkig was de uitslag van de foto’s het wachten waard: het doorgezaagde bot is inmiddels voor zo’n 2/3 aan elkaar gegroeid. De rest zal in de aankomende weken hopelijk komen. Doordat de voet weer langzaam belast mag gaan worden, wordt de botgroei gestimuleerd. Als gevolg heb je dus een enorm sterk stukje bot met daar doorheen twee metalen pinnen. Unbreakable als je het ons vraagt!

Over zes weken gaan we opnieuw foto’s maken en zullen we zien voor hoever de botgroei gevorderd is. Inmiddels genieten we eerst van het feit dat we verlost zijn van het gips. Eindelijk kan ik weer heerlijk in bad en onder de douche zonder me zorgen te hoeven maken over die klomp met gips!

Om jullie een indruk te geven hoe de voet er nu uitziet:

We hopen dat dit één van de allerlaatste berichten is over De Voet (let op de hoofdletters!). Na de volgende controle hopen we het hoofdstuk van De Voet te kunnen sluiten zodat we weer leuke en interessantere items kunnen posten! Een voorbeeld? Foto’s van Nieuw Zeeland bijvoorbeeld! We hebben ze inmiddels allemaal uitgezocht en zijn nu bezig om ze op een leuke manier te gaan presenteren!

Morgen (1 Oktober) gaat eindelijk, na 3 maanden, het gips eraf! Morgenochtend zullen we eerst naar de gipskamer moeten om het gips te laten verwijderen, hierna gaan we foto’s maken. Tenslotte zullen we het resultaat bij Fem haar arts te zien krijgen. Dan weten we waar we aan toe zijn. Hierna zal het waarschijnlijk nog enkele weken/maanden duren voordat Fem weer normaal kan lopen. Maar met een beetje fysiotherapie moet dat gaan lukken..